શાંત ઝરુખે વાટ નીરખતી
રુપની રાણી જોઈ હતી,
મે એક સેહજાદી જોઈ હતી.

એના હાથ ની મેંહેદિ હસતી તી,
એના આંખ નુ કાજળ હસતુ તુ,
એક નાનુ સરખુ ઉપવન જાણે,
મોસમ જોઈ નીખરતુ તુ.
એના સ્મીત મા સો સો ગીત હતા,

એની ચૂપકી થી સંગીત હતુ,
એને પડછાયા ની લગન હતી,
એને પગરવ સાથે પ્રિત હતી.
એ મોજા જેવુ ઉછળતી તી,
ને પવન ની જેમ લેહરાતી’તી,

કોઈ હસી ને સામે આવે તો,
બહુ પ્યાર ભર્યુ શરમાતી’તી.

એને યૌવનની આશિષ હતી,
એની સર્વ બલાઓ દુર હતી,
એના પ્રેમ મા ભાગીદાર થવા,
ખુદ કુદરત પણ આતૂર હતી.

વર્ષો બાદ ફરી થી આજે એજ ઝરુખો જોયો છે,

જ્યાં ગીત નથી,સંગીત નથી,
જ્યાં પગરવ સાથે પ્રીત નથી,
જ્યાં સપનાઓ ના મહેલ નથી ને,

ઉર્મીઓ ના ખેલ નથી.
બહુ સૂનુ સૂનુ લાગે છે,
બહુ વસમુ વસમુ લાગે છે.

એ નહોતી મારી પ્રેમીકા,
એ નહોતી મારી દુલ્હન,

મે’તો એને માત્ર ઝરુખે
વાટ નીરખતી જોઇ હતી,

કોણ હતી એ નામ હતું શું,
એ પણ હુ ક્યાં જાણું છુ…………..

તેમ છતાંયે દીલ ને આજે,
વસમુ વસમુ લાગે છે,

બહુ સુનૂ સુનૂ લાગે છે………………..